این دیانت، از کفر بی ایمان تر است

ابن عربی! در مورد بهشت اشاره دارد که «بعضی گناهان در این دنیا، بعدها نعمات بهشتند» که منظورش پلیدیهای ذاتی مانند خودبینی، ظلم، فساد، دروغ و تضییع حق الناس نیست، بلکه امثال حوری و شرابا طهورای استعاری است❗️...

اما مومنان قدرت مدار!، بنام بهشت! تمامی پلیدیها را برای کسب قدرت دینی مجاز میشمارند❗️...

در امر دین و دیانت، دو نوع تفکر کاملا متضاد وجود دارد: تفکری که معرفت مدار است و ناپاکی و پلیدی را ناقض دین میداند❗️...

و تفکری که قدرت مدار است و برای حفظ قدرت دینی، ناپاکی و پلیدی را بی عیب میشمارد❗️...

جنایت مینمایند، به زنان تعدی میکنند، هر ناپاکی و پلیدی را مرتکب میشوند و ادعای دینداری نیز دارند، بدتر از پلیدی ابلیس❗...

چون بسی ابلیس آدم روی هست

پس به هر دستی نشاید داد دست

اگر پلیدی در ملکوت و عرصه ایمان مجاز بود، داستان پلیدی ابلیس در عرصه ملکوت روایت نمیگردید و ملعون و رانده نمیشد❗️...

✔️ در دین!، هم کفر هست هم ایمان!، هم شر هست هم خیر!، هم ضلالت هست هم هدایت!، زیرا خالق ظاهر و باطن و تشریع و تکوین یکی است❗️...

علی ضروری زنوز

برچسب‌ها: دین, کفر, کفراعظم, افراطی گری

تفکیک پلورالیسم و دمکراسی از امپریالیسم و کاپیتالیسم

اگر بعضی در کشور ما برای رد دمکراسی به امپریالیستی و سرمایه داری بودن آمریکا استناد مینمایند، عمدا توجه نمیکنند که کشورهائی نیز وجود دارند که در عین استقرار دمکراسی، سوسیالیست هستند و سوسیال دمکرات نامیده میشوند❗️...

لازم نیست که فیلسوف و جامعه شناسی متبحر باشیم تا فریب فریبکاران و منجمدان را نخوریم، بلکه باید با اطلاعات عمومی نیز بشود راه را از بیراهه سیاست و حکومت تشخیص داد❗️...

قطعا دمکراسی اولیه و پوپولیستی قدیم، با دمکراسی جدید متکی بر علم و تخصصهای پیچیده امروزین متفاوت است❗️...

زمانی که افلاطون در حدود ۲۵۰۰ سال پیش، دمکراسی اولیه را بنوعی پوپولیسم میدانست و بر رهبری فیلسوفان تاکید داشت، اولا امکان این سطح از مشارکت علمی و تخصصی در سطح جامعه و توسط عموم وجود نداشت و در ثانی، فلسفه مرکزیت علم بمعنای دانش بود و مواردی مانند سیاست مدن، تدبیر منزل، ریاضیات، نجوم، موسیقی و... در حوزه فلسفه و حکمت بودند❗️...

اما امروز در علم مدیریت، «مدیریت مشارکتی» معادل «دمکراسی» در امر حکومت و سیاست است، لذا سلیقه سیاسی نیست، بلکه اگر کسی دمکراسی را نفی نماید، مدیریت مشارکتی، سیستم پیشنهادات و اصل تخصص و عدم تمرکز علوم نوین را نیز رد مینماید❗️...

نفی نمودن مدیریت مشارکتی، به معنای حمایت از مدیریت دستوری است و رد نمودن دمکراسی نیز، به معنای حمایت از حکومت دستوری و Telling، که همان دیکتاتوری است❗️...

اگر بنا باشد بین سبک مدیریت مشارکتی و دستوری، انتخابی داشته باشیم، باید به سطح بلوغ ملی و تخصص متناسب برای مشارکت توجه داشته باشیم❗️‌...

مثلا در یک قبیله، مدیریت دستوری قابل طرح است، اما در یک جامعه در حال توسعه، بدلیل علم و تخصص لازم برای مشارکت، مدیریت حمایتی و مشارکتی باید استقرار یابد❗️...

اگر بنا باشد بین دمکراسی یا سیستم دستوری که همان Telling و دیکتاتوری است، دمکراسی را انتخاب نمائیم، با وجود سطحی از بلوغ ملی و فراگیری تخصص ممکن میگردد❗️...

معضل و بحران از جائی آغاز میشود که بلوغ ملی در حد سیستم مشارکتی و دمکراسی باشد، اما فهم و سبک مدیریت حاکمان، در حد سیستم دستوری و دیکته نمودن (دیکتاتوری) درجا بزند و این مشکل فکری و ساختاری حکومت مااست❗️...

جامعه ما به بلوغ مدیریت مشارکتی و دمکراسی رسیده است، اما حکومت بر سبک مدیریت دستوری اصرار دارد که به تناسب فهم مدیریت از دوره سنت است، نه در سطح قرن ۲۱ و بلوغ علم، عقل، تخصص و آگاهی عمومی بشر❗️...

علی ضروری زنوز

برچسب‌ها: دمکراسی, امپریالیسم, مدیریت مشارکتی, مدیریت دستوری

چه میجوئید ؟ «عاقبت بخیری» در آینده نیست

✅ معلوم نیست که عمرمان، به «عاقبت» برسد، که خیر نیز نصیب ما بشود❗️...

خیر شدن عاقبت امور، منوط به ظرف زمان نیست، زیرا ماندن در اختیار ما نیست، شاید منوط به منظورها و تشخیص های درست ما باشد❗️...

✔️ ظرف عمر، برای آن است که اگر امروز نفهمیدیم، فرصت فهم داشته باشیم، نه آنکه امروز بفهمیم، اما راه خطا برویم، زیرا زمان پایان و فرصت عمر فعلی مشخص نیست❗️...

✔️ عاقبت همین جااست، در همین لحظه، خیر و نجات نیز در همین لحظه است، تکیه بر آینده، نسیه و قمار عاقبت است❗️...

‼️ هشدار مهم‼️...

✅ انتظار، ظهور و حضور نیز، بشرط صلاح در همین لحظه است، در فهم و عمل امروز ما، زیرا ما تضمینا در آینده نیستیم❗️...

✅ اگر ظلم نکنیم!، فساد نکنیم!، جنایتکار و بی رحم نباشیم و مراقب حق ناس و مردم!، همین میشود رقم زدن عاقبت خیر و همراهی با ظهور و حضور مثبت❗️...

✔️ در گذشته، قدیسان و فیلسوفانی بسیار حضور و ظهور یافته اند، تقدیر یا معجزه اتوپیای نهائی بشر، در تحقق «عقل و بلوغ» است، نه فقط در ظهور و حضور منجیان و فیلسوفان❗️...

✔️ البته شاید دیگران به راه صلاح بروند یا که نروند، ولی ما که یک جهان شخصی داریم، اگر نرویم، شخصا به مقصد نمیرسیم❗️...

این جهان در عین جهانی جمعی، ماهیتا جهانی شخصی است و ما به تنهائی رهسپاریم❗️...

✅ «عقل» اگر نباشد جان عالمی در عذاب است و «بلوغ» نیز اگر نباشد، هم عبادت و هم تجارت عبث است❗️...

✅ معشوقان همیشه بوده اند و هستند، عاشقان اند که باید اعلام وجود و حضور نمایند❗️...

علی ضروری زنوز

برچسب‌ها: عاقبت, عاقبت بخیری, انتظار, ظهور