مرگ در دیدگاه موحد، ملحد و اهل تناسخ

چه موحد، چه ملحد و چه اهل تناسخ برای مرگ توجیه دارند و قاعدتا از آن نباید بترسند❗️...

معتقدان به خدای واحد و ادیان توحیدی، مرگ را پایان نمیدانند و ترک کالبدی سخت و ادامه حیات در کالبدی لطیف و در فضائی لطیف میدانند که بدور از محدودیتهای مادی است و جدا شدن روح از بدن با حس سبکی و شعف و شادی توام است❗️...
ملحدان و لائیکها نیز مرگ را اینگونه توجیه میکنند که تا وقتی که هستیم، بودن خود را حس میکنیم و زمانی که میمیریم، دیگر نیستیم که مرگ و نبودن خود را حس کنیم❗️...
اهل تناسخ که در آئین های کهن همچون هندو ریشه دارند نیز به رجعت و ادامه حیات در کالبدی جدید اعتقاد دارند و به مرگ و نیستی قائل نیستند، که با نامهای نسخ، مسخ، رسخ و فسخ شناخته میشود❗️...
هر سه گروه برای مرگ توجیه دارند، لذا ظاهرا هیچ گروهی نباید با هراس به مرگ بیندیشد، زیرا حتی لائیکها و ملحدان نیز برای مرگ توجیه قابل قبول برای خویش ساخته اند که "وقتی که هستی، هستی و وقتی که نیستی، دیگر نیستی که به مرگ بیندیشی"❗️...
کاری به درستی و غلطی این تلقیات نداریم، هدف از این نوشته یادآوری این نکته است که تلقی از مرگ، در هر حال از این سه حال خارج نیست و در کنار حیات، ممات نیز واقعیت این جهان مادی است، که مشخصه اش همین آمدن و رفتن است❗️...
برای همگان آرزوی سلامت و سعادت دارم🌹🌷🌿

علی ضروری زنوز

برچسب‌ها: مرگ, مرگ اندیشی