اقتضای دنیادیدگی

 انسان هر چه مسن تر و پیر تر میشود، چند خصلت است که نشانه حرکت رو به کمال اوست :

۱- اینکه: نرم خو تر، مهربان تر، صبورتر و بی ریا تر شود، اینها نشانه صیقل خوردن روح است. برخی هر چه مسن تر میشوند، دگم تر و سخت تر میشوند، این حال بدی است و نشانه ناپختگی و عقب ماندن از کاروان عمر.  

۲- گرایش به دنیا را پاس کرده باشد، نه آنکه در آستانه پیری، تازه رو به دنیا کند، زیرا هم با توانائیهایش نا سازگار است و هم با دنیا دیدگی اش، بعضی ها در جوانی به خود، محرومیت و سختی تحمیل میکنند و در سنین افول جسمی، تازه به یاد دنیا می افتند! هر کاری، زمان خودش را دارد، حتی اگر محرومیتی بوده باشد، در سنین بالا، امکان جبران نیست و آنچه مشاهده خواهد شد، ولع، حرص، تازه به دوران رسیدگی و عقده گشائی است، که در شان انسان متعادل نیست.   

<نوشته ی علی ضروری زنوز>

برچسب‌ها: پیری, دنیادیده, دنیادیدگی