اسفار اربعه از قبل هم مطرح بوده، اما ملاصدرا حکمت را با اشراق ترکیب نمود و حکمت متعالیه اش نامیدند❗️...
سفر در خلق، یا شناخت مخلوقات که سفر اول از اسفار (سفرها) اربعه ملاصدرا است و از آن به عشق به مخلوقات و جهان نیز تعبیر میکنند، با تماشا و گردش در طبیعت متفاوت است، با آنکه توام با سیر آفاقی است، اما بیشتر سیری درونی، شناختی و انفسی است، درست مشابه نگاه عاشق به معشوق که مختص اوست و با نگاه دیگران به معشوق او متفاوت است❗️...
اینکه گفته میشود سفر در خلق، سفر اول است، منظور این نیست که این سفر مقدمه و اهلیت نمیخواهد و ناگهانی آغاز میشود ، بلکه آمادگی قبلا کسب گردیده، دوره حیرت و سرگشتگی سپری شده و دوره شیفتگی و عشق آغاز گردیده، که ابتدائا نسبت به خلق و مخلوقات است، زیرا عشق مرحله به مرحله اوج میگیرد❗️...
معرفت و شناخت، از ساده به سوی پیچیده است، از شناخت اشراقی زمین و آسمان و اولین مخلوقات زنده که گیاهان اند آغاز، سپس سیر در حیوانها و در نهایت انسانها و اینها تنها بخشی از خلق اند، سپس میرود به آنسوی، شهود مخلوقاتی مانند فرشتگان و بهشتیان و در نهایت شناخت مقدور از خود حق، که سفر بعدی است❗️...
معرفت به هستی، منزل به منزل و مرحله به مرحله حاصل میگردد، البته سیر در خلق نیز که مظاهر حق اند، از شناخت حق منفک نیست❗️...
سیر در خلق و مخلوقات، با آنکه متمرکز بر صورت و ماده آنها نیست، اما زیبائی شناسی و جمال نیز عنصر مهم معرفت عاشقانه است، در اصل نور و نرم افزار وجودی آنها است که فهم میشود، که همان شناخت اشراقی است، زیرا مخلوقات بوی معشوق میدهند، که همان مفهوم وحدت وجود در عرفان است❗️...
عرفان، یعنی شناخت زیبائیها، چه در صورت و جمال و چه در سیرت و صفات❗️...
به جهان خرم از آنم که جهان خرم ازوست🌷
عاشقم بر همه عالم که همه عالم ازوست🌹
علی ضروری زنوز
برچسبها: اسفار اربعه, حکمت متعالیه, سفر در خلق, ملاصدرا
