« بر بالای کوه و تپه ای سر سبز، رو به جمعیتی که منظم در کنار یکدیگر و رو به همان کوه و تپه ایستاده اند، «او» با لبخندی شوخ و معنادار از جمعیت سوال میکند⁉️ ...
...« بهشتیان!، از اینکه در محضر محبوب اند، چه حالی دارند»⁉️...
کسی که آن سوال را مینماید، انگار که مسیح ع است❗️...
پاسخ جمعیت با کلام نیست، بلکه یک حال و هوای هماهنگ و پر شور و جذبه است❗️...
همگان، با سرمستی و فریاد « کلمه ای دو حرفی» و در سیطره حال تعلیق، مشابه پری سبک و شناور، به بالا میگرایند و آرام آرام بالا میروند❗️...
آنجا بلندگو، ساز و ابزار پخش وجود ندارد، ولی انگار که با کیفیت ترین ابزارهای صدا و موسیقی، برای درون آدمها پخش میکنند و هر کس، آن نوایی را که می پسندد میشنود❗️...
شادی و حس تعلیقی در آن فضا حس میگردد، که قابل مقایسه با هیچ گردهمائی، کنسرت و مجلس شور و سروری در زمین نیست❗️...
... و شاهد و ناظر آن صحنه، از پشت جمعیت بهشتیان، نظاره گر آن حال و هوا و صعودی همراه با اهل بهشت، رو به بالا است، تا بتواند آن حال را وصف نماید❗️...
همان حال غیر قابل وصف و فراگیر «سبح و شناوری» را❗️...
علی ضروری زنوز
برچسبها: بهشت, موسیقی, تسبیح, شناوری
