این جملات حکیمانه را، البته قریب به مضمون، دقیقا نمیدانم قرنها قبل چه بزرگی گفته است:
«اگر در درونت به عدالت برسی، به وجدان هم میرسی❗️...
اگر با قلب، علم را دریافت کنی، به حکمت میرسی❗️...
اگر در قلب، مهربانی پیدا کنی، به رحمت و مرحمت هم میرسی❗️...
اگر در قلب به عشق برسی، به بندگی هم میرسی، یعنی خودپرست نمیشوی❗️...
یک انسان، به اندازه دردش، انسانیت دارد و به اندازه دردهایش، بزرگ است❗️...
اگر قلب بزرگ باشد، درد هم بزرگ باشد، انسانیت وسعت می یابد و شیطانیت جائی در قلب ندارد❗️...
عدالت را فقط در سایه قدرت و اقتدار نبین، زیرا عدالت ابتدا در حکمت، عقل و وجدان جای دارد، وگرنه به ظلم و ستم منجر خواهد شد❗️...
دنبال عدالت باش، اما خودت را عدالت مپندار❗️...»
شاید از آنجهت که:
اگر خودت را، قبیله ات را و طریقه ات را عین عدالت بپنداری، عدالت را نیز برای حفظ آنها قربانی میکنی❗️...
دین را نیز آنقدر سخت و جزمی اش نکن، که بازیچه نفس و دنیایت شود و برایش خود خدا، انسان و انسانیت را نیز قربانی نمائی❗️...
علی ضروری زنوز
