مسلمان، مسیحی، یهودی، زرتشتی و ... اسامی پیروان ادیان و آئین ها هستند، اما «اهل ایمان» باید امری مشترک و فراگیر باشد و به تعین ادیان و مذاهب محدود نگردد❗️...
ادیان، به طریقه ها و مذاهب و مذاهب به فرقه ها و شاخه ها تقسیم میشوند، که غالبا ایمان را مختص به خود میدانند و بقیه را مومن دارای حقوق ایمانی تلقی نمینمایند❗️...
بسیاری از حقوق، احترام و حرمت ها در هر فرقه و مذهب متوجه واژه «مومن» است، که مختص مومنان خود فرقه و مذاهب برداشت میگردد و متاسفانه حقوق انسانی نیز به مومنان فرقه و مذهب خویش محدود میشود❗️...
مثلا وقتی روایتی هست که نباید کسی در حق برادر «مومن» خود، مرتکب غیبت، تهمت و آزاری بشود، در تلقی «ایمان» فرقه ای و محفلی، آن حقوق و مراقبت ها شامل سایرین نمیگردد، زیرا آنها را منحرف و گمراه می پندارند نه مومن، حتی اگر هم مذهب و هم فرقه هم باشند، اما در امری مورد قبول واقع نشوند❗️...
یعنی ایمان و مومن، امری سلیقه ای و ادعائی میگردد، که قاعدتاً یا شامل همه است، یا هیچ⁉️...
با تفکرات فرقه ای، این ایمان که توام با انکار ایمان دیگران است، اگر منجر به تضییع حقوق انسانها و انسانیت گردد، عصبیت فرقه ای و ارتکاب ظلم و ستم است، که از ستونهای «ایمان» مندرج در نهج البلاغه، که مهمترین مشخصه اش عدل و داد است خارج میشود⁉️...
انسانیت، بالاتر از تلقی ایمان است❗️...
علی ضروری زنوز
برچسبها: توهم ایمان, کفر اعظم, مومن کیست
