در وجود انسان دریچه هائی هست مانند خانه های کندوی عسل، مثل سلولهائی برای روح، این دریچه ها، دریچه های تابش نور معرفتند، وقتی این دریچه ها بدلیل مشکلات، بلاها و مصائب، تحریک شده و باز شوند، اگر با تحمل ودرک توام شود، از درون دریچه ی باز شده، نور سفید درخشان و نافذی می تابد و باعث گشایش در روح میگردد، ولی اگر با تحمل و درک توام نباشد، دریچه، پژمرده شده و باعث افسردگی، کدری و دلتنگی میشود.
میدانید که خاصیت نور، انبساط و گشادگی است و خاصیت تاریکی، انقباض و تنگی.(لامپ را روشن و خاموش کنید)
مشکلات، بلاها و مصائب، برای پختگی و پرورش روح، خلق شده اند تا بهانه ای باشند برای معرفت و حتی الهام به بشر .
یكى از شاگردان مرحوم رجبعلى خیاط مى گفت بعد از فوت مرحوم، ایشان را در خواب دیدم از او سوال كردم، در چه حالى ؟ گفت : فلانى، من ضرر كردم ! با تعجب گفتم : تو ضرر كردى، چرا؟ فرمود: زیرا خیلى از بلاها كه بر من نازل مى شد با توسل آنها را دفع مى كردم اى كاش حرفى نمى زدم چون الان مى بینم براى آنهایى كه در دنیا بلاها را تحمل مى كنند در اینجا چه پاداشى مى دهند.
<نوشته ی علی ضروری زنوز>
برچسبها: روح, الهام, معرفت, عرفان
