🌿 قبل از گرایش به سیر و سلوک، بویژه در سالکان مجذوب، اختیار و شک امری غالب است.
🌹 پس از ورود به جاده یا طریق سیر و سلوک، بجز در مجذوبان سالک، جبر و اختیار توام میشوند، زیرا هنوز شک وجود دارد و یقین حاصل نشده است.
🌱 اما عارف و عاشق، در فضای جبر ناشی از یقین سیر مینماید، زیرا آگاهی را نمیشود به نااگاهی برگرداند، بویژه علم حضوری و شهودی را و این جبری خوشایند است.
🌹 فیلسوفان و اهل تفکر و تعقل نیز به اولین مرحله از یقین که علم الیقین نامیده اند میرسند و میتوانند حقیقت را توصیف نمایند و یقین می یابند، اما نمی بینند (عین الیقین) و نمی چشند (حق الیقین).
🌿 مثل کسی که توصیف میوه پاپایا را شنیده و میداند که هست، اما از نزدیک بیرون و درونش را ندیده و در مرحله آخر مزه آن را نچشیده است.
🌹 بعضا عده ای وجود یقین را در انسان و عارف انکار میکنند، اما در عین حال، خود در روز روشن، با یقین میگویند که روز است.
🌿 اهل عرفان با آنکه اهل کمال یقین اند، که حق الیقین نامیده اند، اما برای این یقین، تکفیر نمی نمایند و مخالفان را نمی کشند.
🌹اما اهل تعصب، فقط می پندارند که اهل یقین اند! و برای این توهم یقین، تکفیر مینمایند و می کُشند.
🌴 عارف، از روی یقین و آگاهی در فضای شبه جبر سیر و زیست مینماید، اما فرد متعصب، از روی توهم یقین، شخصا چراغ اختیار خویش را خاموش مینماید و در جبر متابعت محض یا جهالت، امکان آگاهی را از خویش سلب میکند و در مسیر ظلم و ظلمت ره میسپارد.🌱
علی ضروری زنوز
برچسبها: یقین, شک, عرفان, تعصب
