بی صفت بودن، یعنی تهی بودن، خالی بودن، حتی اگر اسمی بزرگ هم در کار باشد❗️...
تضاد اسم با صفت نیز، تهی بودن و بی صفتی است، در صفت شمر باشی، اما در ادعا، مدعی اسم و رسم حسین ع، این یعنی ناسازگاری و دوگانگی❗️...
اصل ما در صفات است، نه در نام و ظواهر و ادعاهای توخالی❗️...
این جهان، هر مظهرش، مظهر صفتی است و به صفتی و صفاتی تبیین و فهم میشود❗️...
اعیان ثابته ابن عربی نیز به این مفهوم نزدیک است که بدون طراحی منطقی و مفهومی، طراحی فیزیکی و عینی قابل تحقق نیست، زیرا برای شدن و پدیدآمدن، ابتدا مختصات لازم است و مشخصات و صفات❗️...
مشخصات و صفات، به ادعا و غلو نیستند، باید در وجود باشند و ظهور یابند❗️...
حسین ع، معصومیت و قداستش اگر هم باور نشود، آنچه فدا کرد و ظهور یافت، هر یک اسمائی شدند، مانند خون خدا، سرور آزادگان، سرور مظلومان، نفس مطمئنه، آقای شهیدان و ... که او را مظهر صفاتی نمود که با صفات دشمنانش متفاوت بود، دشمنانی که همچون او مدعی دین و دینداری نیز بودند، اما صفات و ظهورشان متفاوت❗️...
علی ضروری زنوز
برچسبها: صفات, اسماء, اعیان ثابته, طراحی منطقی
