برای آنکه نشئه حیات را درک کنیم، باید این حس را داشته باشیم که در اطرافمان هیچ موجودی و شیئی وجود ندارد، مثل یک فضای کاملا خالی، مثل دشت و صحرائی خشک و برهوت❗️...
آنوقت حتی تکه برگی کوچک و خشکیده بر روی زمین، متعجبمان خواهد کرد، زیرا نشانه ای از حیات و وجود است❗️...
و سپس، یک به یک موجودات اضافه خواهند شد، آسمان و خاک، آب، گیاهان و علفزار، درختان، حیواناتی مثل همین گربه ها، سگها، پرندگان و ...، همچنین ساختمانها و بناها و از همه مهمتر انسانهای اطرافمان، با طبع ها و خلق و خوهای متفاوتی که دارند❗️...
حتی وجود بدها، شریرها، پلیدها و درندگان نیز اعجاب آور است، تحسین چگونگی رقم خوردن این تضادها در کنار یکدیگر و شگفتی صفات متضاد و رنگ آمیزی حیات با آنها❗️...
انگار خلقت را جلوی چشمانمان، یک به یک اضافه میکنند، مثل نقاشی شدنی و ترسیمی سریع و عظیم❗️...
در فضاهای خالی، موجودات از نبود و عدم، بود میشوند و وجودشان بمرور اطراف را پر مینماید❗️...
این حس تعلیق و تفکر، همان حس تحسین و شکرگزاری است❗️...
قطعا خود خالق نیز، در فراتر از چنین جایگاه و تماشاگاهی، بر خلقتش «تبارک الله احسن الخالقین» گفته است❗️...
خدایا شکرت برای همه خلق ات و نعمتهایت❗️...
* «كُنْ فَيكُون» یعنی اراده میکند که:
«موجود باش، بيدرنگ موجود ميشود» که صفتی برای بهشتیان هم هست. *
(إِنَّمَا أَمْرُهُ إِذَا أَرَادَ شَيئًا أَنْ يقُولَ لَهُ كُنْ فَيكُونُ)🌹
«فرمان او چنين است که هرگاه چيزي را اراده کند، تنها به آن ميگويد: «موجود باش!، آن نيز بيدرنگ موجود ميشود» 🌱
علی ضروری زنوز
برچسبها: آفرینش, تکوین, کن فیکون, بهشت
