ابن عربی جمله ای قریب به این مضمون دارد:
بعضی گناهان این دنیا، ماهیتا نعمتهای بهشتی هستند و در بهشت نعمت اند و فقط در این دنیا منع شده اند❗️...
قبلا مطلبی نوشته بودم، با عنوان گناهان انسانی و گناهان شیطانی، که به موضوعی پرداختم که بعضی گناهان که در بهشت نعمت اند، در واقع گناهان بشری هستند و در این جهان بدلیل نفس منع شده اند و ماهیتا گناه نیستند، همانها که علیرغم منع در این دنیا، در کتابهای آسمانی بعنوان نعمت بهشتی و پاداش اخروی بیان شده اند❗️...
اما گناهانی هستند که شیطانی نامیده ام و ماهیتا پلید هستند، چه در این دنیا و چه در ملکوت، مثل ظلم و ستم، دروغ، غیبت، حسد و امثال آن، که هیچ گاه نه نعمت محسوب میشوند و نه پاداش❗️...
لذا بسیاری از انسانها که به گناهان با ماهیت شخصی و بشری دچار میشوند، بخشش آنها حق خدا تلقی میگردد، اما گناهان شیطانی غالبا مرتبط به نگاه به دیگران و پلیدی در حق مردم اند، لذا در صورت ارتکاب، بجز مردم نمیتوانند ببخشایند و این امور پلیدی ذاتی دارند، نه صرفا پلیدی دنیوی❗️...
طاعات و تدین اگر به پلیدی آلوده گردند و موجب تضییع حق الناس، موجب عجب و خودبینی و گناهانی مانند اشاعه دروغ، فریب، تهمت، تخریب انسانها، بی رحمی، جنایت و صفات مذموم، در واقع ماهیتا جهنمی و شرند❗️...
ارتکاب آنها هم در این دنیا و هم حتی مثل ابلیس در ملکوت، پلیدی است و موجب دوری ماهوی و درونی از پرستش و مسیر خیر و صلاح❗️...

جملاتی از رساله غوثیه محیی الدین ابن عربی":
"عجز سرچشمه انوار است و عجب سرچشمه ظلمت" ❗️...
"اهل معاصی محجوب اند به معاصی و اهل طاعت محجوب اند به طاعت"❗️...
"من نزدیکم به عاصی! بعد از آنکه فارغ شد از عصیان و من دورم از مطیع! وقتی که فارغ شد از طاعت"❗️...

علی ضروری زنوز