هبوط

مثل بادکنکی 

جدا شده از بند

شناور با نسیم

برای گم شدن

یا شاید

پیدا شدن

برای تماشای

آن دورها

کاش دوباره،

سقوطی

چون هبوط آغاز!

برای تماشا

حین تعلیق و پرواز

سقوط بسوی

وسعت آبی دریا

انبوه سبز جنگل زیبا

عظمت سپید کوهسار

رنگهای دل انگیز علفزار

و شهری

با آسمانخراشهائی

عظیم و نورانی

و آنگاه ... 

مردن!

در آغوش زرد دنیا

چونان مردن آغاز!

آغاز هبوط و فنا

مرگ یعنی،

زیستن درون نیستی

و تولد یعنی،

ترک پیله

شدنِ پروانه 

و کاش!

زیبا زندگی ای

چون لک لکی زیبا

سبکبالی 

در رحیلی پویا

بام و نانی ساده

از جنس وفور

بدور از حقه

و غفلت و زور

راهی ِ

بهشتی ترین

آرزو و رویاها

و ... هبوط 

یعنی،

همین دلتنگی

عجیب

ما آدمها

 <سروده ی علی ضروری زنوز>

برچسب‌ها: سقوط, نیستی