تازیانه بال

باید بروم

شاید آنسوی این دیوار بلند

سبزه زاری باشد

و بال پروازی

از چشم افتادی، تو ای دنیا

آمد معشوقی، که  نقشش، از ازل بود بر دل

در پوششی سپید و حریر 

و نگاهش، سِحر تسخیر 

زانو زده ام، خیره و مسخ چشمانی

که چو قلاب آتشین اند بر دل

در قفس سینه

می زند پرنده دل، بال بال 

سینه، زخمی از تازیانه بال

 و ... بالها، شکسته و بی قرار ...

<سروده ی علی ضروری زنوز> 

برچسب‌ها: پرواز روح, زندان تن, قفس روح, روح

امانت الهی

 

چرا در كتاب آسماني، خداوند انسان را كه امانتي را پذيرفت كه آسمانها، زمين و كوهها از پذيرش آن سر باز زدند و هراسناك شدند، ستمكار و جاهل تعبير مينمايد؟

چرا از پذیرش این امانت سخت و صعب، تقدير و تعريف نشده؟ البته برای این امانت مصاديقي نقل شده ولي در واقع همين جايگاه و نقش متفاوت انسان در دنيا قابل برداشت است و خصوصيت خاص خودآگاهي انسان.

چرا خودآگاهي با جهل مترادف شده است؟ و پذيرش آن از روي جهل و حتي ستمكاري؟

خودآگاهي با علم تجربي، تفكر فلسفي و باور مذهبي محقق ميشود و خلاقيتي كه با كشف و تفكر حاصل ميگردد.

حوزه نافذ اين معارف خودآگاه، در سطح كاربرد در زندگي دنيوي و آگاهی ظاهری و سطحی است و در مورد سوالات اساسي در زمينه ماهيت هستي و مابعدالطبيعه در حيطه ظن و گمان، توصيف و يا باور محدود است و يقيني و شهودي نيستند.

مثل اينكه چشمهاي انسان را بسته و حقيقت را مخفي كرده باشند و بگويند با ظن و گمان، توصيف يا باور حقیقت را پيدا كن.

طريق عرفان كه كشف و شهود است نيز در نوع خالصش عمومي نيست و قابل عمومي شدن هم نيست لذا انتظار و ساختاری عمومي برای عرفان کلیت انسانیت لحاظ نشده است.

ساختار معرفتي اين دنيا در حجاب بودن حقيقت است، همان داستان پیل در تاریکی مولانا، البته همگان با مذاهب و عقائد مختلف خود را حق بين و بحق ميپندارند و صاحب آگاهي برتر! ولي از ديدگاه رقيبان، آنها يا جاهلند يا گمراه!

و اينكه نهايت آگاهي درك ميزان جهل و حوزه وسیع ندانستنی هاست و بر اين اساس بسياري از احساس آگاهي و حق بيني ها، توهم و جهل است یا سطحی.

اينجاست كه بايد گفت، تعبیر قرآن در مورد اینکه انسان جاهل است و در ظلمت، توهین به انسان نیست، حقیقتی است از در حجاب بودن و سطح خودآگاهی ظاهری و توهم آگاهی.

مقتضیات و عنصرتضاد در سرشت انسان، موجب تحیر است، از طرفی بسیار خلاق است و کشاف! و از طرفی در حصار و حجاب خودآگاهی سطحی و ظاهری در مورد کلیت و ماهیت هستی و جهان غیب!

نوشته ی علی ضروری زنوز

 

---

آسمان بار امانت نتوانست کشید                    قرعه کار به نام من دیوانه زدند

جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه                  چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند

حافظ نیز بلافاصله بعد از اشاره به امانت الهی، به برداشتها و فرقه های متفاوت بدلیل ندیدن حقیقت اشاره دارد.

---

 دل گر چه در این بادیه بسیار شتافت                  یک موی ندانست ولی موی شکافت

اندر دل من هزار خورشید بتافت                          آخر به کمال ذره ای راه نیافت

این رباعی که منسوب به ابن سینا و همچنین ابو سعید ابی الخیر میباشد، راه یافتن به کمال ذره ای را نیز با هزاران خورشید معرفتی وجود انسان، ناممکن مینامد، فهمیدن نفهمیدن!...

برچسب‌ها: امانتی که به انسان سپرده شد, جهل انسان, ستمکاری انسان, توهم آگاهی