◀️ سماع و تای چی شباهت‌هایی دارند که متکی بر ناخودآگاهی و حرکات غیر ارادی بودن است.

⏪ در سماع نیز وقتی حالت جذبه و وجد رخ میدهد، روح بدن را به حرکت در می آورد که محدود به چرخش نیست، بلکه می‌تواند بعضی اصطلاحا مودراها، حالات نیایش‌ و حتی ذکر و کلام بصورت ناخودآگاه پدیدار شود.

✅ بعضی مفهوم ناخودآگاهی را درک نمیکنند، که بشود بدون اراده، چرخشی، ذکری، نیایشی و حرکاتی پدیدار شود و سالک نیز خود ناظر باشد و البته با خودآگاهش آن را مشاهده نماید.

✅ در حال سماع یا همین حرکات جسمی توسط روح، سه شخصیت وجود دارد، یکی این حرکات را بصورت ناخودآگاه انجام میدهد، یکی ناظر است و میگذارد که اینها انجام شوند و مانع نمیگردد که بخش خودآگاه است و بخش سوم، حال، درک و معرفت درونی است، شامل شهود، معرفت، ادراکات و حالاتی که دست میدهد.

◀️ تائی چی یا تای چی، علیرغم تفاوت و تمرکز بعنوان ورزشی رزمی، شباهتی از جهت تکیه بر ناخودآگاهی حرکات جسمی با سماع دارد، که البته آن عمق معرفتی سماع را ندارد، اساتید تای چی نیز تاکید دارند که حرکات تای چی نباید مانند یک فرم و فرآیند خودآگاه انجام گردد، بلکه بايد ناخودآگاه باشد.

✅ سماع شمشیر، که در تای چی هم قابل پیگیری است، سپردن حرکات به حال جذبه و شناوری است که البته یک مقدار تسلط بر فنون و تکنیک‌های شمشیر را نیز لازم دارد و بهتر است در محیطی خلوت و باز، ابتدا با شمشیر بدل یا چوبی انجام گردد.

⬇️ برای مثال، یک نمونه ساده از رقص شمشیر را میگذارم، که تا حدودی بیانگر حرکات موزون و آهسته با شمشیر است.👇

https://youtube.com/shorts/0_lvozWjk3k?si=YtIcd3EQLAlqSYJW

علی ضروری زنوز